Kendi çağımın sembolleri

Sosyal medyanın da böyle bir tadı var! Okuyacağınız bu yazı, ne bugüne ait ne da yarının yazısı. Tam şu ana ait. Hissettim, içimde harmanladım ve sizlerle paylaşmadan duramadım. An’a ait bir köşe yazısı oldu. * Biliyor musunuz, birçoğumuz gibi ben de, Barış Manço öldüğünde iki hafta ağlamıştım. Arabamdaki Mançoloji CD’sini hiç çıkarmayacağımı düşünmüştüm. Çok uzun süre de öyle oldu. Defalarca dinledim, dinledikçe hatırladım, hatırladıkça hüzünlendim. Ne ilginçtir ki, hiç tanımadığım, ancak birkaç kez yakından görebldiğim v ebeni hiç tanımayan birisi olan Barış Manço’nun ölümü, Allah korusun ama aile içinden birisini kaybetmişimcesine acı vermişti bana. Öyle ki, bu acı hiç dinmedi. Hala özlediğim zamanlar oluyor, yaşarken de hasret gidermiş olduğum birisi olmamasına rağmen. Bazen sevmek böyle birşey. Temasa ve iletişime dahi ihtiyaç duymuyor. Hatta onun sizi tanımasına da gerek duymuyor. Tek taraflı bir sevgi duyumsayabiliyorsunuz. Tam da Nazım Hikmet’in ‘Tahir ile Zühre’sindeki elma meselesi gibi. Şimdi Ferdi Tayfur geldi aklıma. Yukarıdaki satırlara dokunarak başlamamın nedeni de Ferdi Tayfur. Rahatsızlığını biliyorsunuzdur. Üzüldüğümü hissettim. Aslında çok da dinlediğim bir sanatçı olduğunu söyleyemem. Ama kişisel çağımın sembollerinden. Müslüm Gürses gibi, Cem Karaca gibi, Zeki Müren gibi, sayamadığım niceleri gibi… “Kendi çağımın sembolleri”. Kavram tam da bu. Beni saflaştıran, çocuk hissettirip koşulsuz bir mutluluk yaşama duygusunu yeniden yaşatan semboller. Çünkü ben çocukken, herkesin çocukluğunda olduğu gibi, dünya benim gözümde tertemiz bir yerdi. Ya da çocuk gözümle temizliyordum, bilmeden. Ama mutluydum bundan. Bu saydığım değerleri ve benzerlerini anımsadıkça, hafızamın serüveninde bulduğum unutulmaz zamanlar, mutlu anılar olarak çıkıyor karşıma. * Farkında mısınız? Tüm bu duygular, bizlerin sadece birey olarak değil, toplum olarak da biriktirdiğimiz duygulardır. Zaten aynı toplumun parçası olmak için önce duygusal ortaklıklarımızın olması gerekmiyor mu?