Bir yanım yaprak döker

“Güzel dostum

Bu ne beter çizgidir bu

Bu ne çıldırtan denge

Yaprak döker bir yanımız

Bir yanımız bahar bahçe”

Bu satırlar Hasan Hüseyin Korkmazgil’in “öyle bir yerdeyim ki” şiirinden. Paylaştığım sadece birkaç dize değil aslında. Büyük bir çelişki.

*

Hüseyin ağabeyim (Hüseyin Kamalı) Lefkoşa’nın tanınmış simalarından ve çocukluğumun da tanıklarındandır. Baba dostudur. Hayatı boyunca görüntü ve ses üzerine çalışmaları olmuştur.

Dün FaceBook’ta bir görüntü paylaştı. Bu görüntü yeni bir serüvene sürükleri beni. Kendi iç dünyamda bir serüven.

Çocukluğumun da öncesine yıllarca önceye gittim. Görüntüler 1965 senesinde ülkemin çeşitli yerlerinde İngilizler tarafından çekilmiş. Sözte bir belgesel gibi de anlatımlar içeriyor. Anlatılanların süslü püslü ifadelerine bakıp yanılmamak gerekir.

Bu görüntülerle bir kez daha sömürünün ne derece kötü birşey olduğunu hissettim. Öyle ki, görüntülerdeki bir çok tarihi mekanın içindeki eserler arık yerinde değil. British Museum’da görebilirsiniz ancak. Çünkü köle gibi çalıştırdıkları Kıbrıslılar’ın emekleri sonucu ortaya çıkan değerli madenler gibi tarihi eserleri de ana yurtlarından, Kıbrıs Adası’ndan çalıp götümüşler.

İnsanlık tarihinin utanç dolu hırsızlıklarının başında, tarihin objelerini anayurtlarından alıp başka topraklarda sergilemektir.

Bu izlenimlerim bende kızgınlık yarattı aslında. Ancak bir yanım farklı duygularla doldu. Çünkü dağda ovada çalışan, sokakta dolaşan ya d ane bileyim mesela zeytin toplayan Kıbrıslıların ne kimler olduğunu anlayabildim ne de Rum veya Türk olduklarını.

Hiçbirinin birbirinden farkı yok.

Bu duygu da bir hoşnutluk yarattı içimde.

İşte şimdi söylüyorum: Yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar bahçe. Bu ne çıldırtan denge.