Gitmek

Oyun değil ki bu! Gidersem dönemem biliyorum. Sen sensiz gitmemden, bense bensiz, kalmamdan korkuyoruz. Birlikte tek birşeyden korkamıyoruz.

Sevmek, sevilmek zor sanırdım. Meğer böyle kalmakmış en zoru.

Sözcüklerim bile yalnız kalıyorlar sensiz oysa ben, seninle de yalnızım. 'Birlikte yalnız da kalabilmek' gibi bir sevda fantazisi de değil bu. Bildiğin, kimsede kalamama hali. Bilir misin onu da bilemem ki!

*

Sadece kalan yalnız kalmaz. Giden de yalnızdır aslında. Üstelik aşk da gitmek gibidir, tecrübesi olmaz, ders alınmaz. Çünkü her kalpte, hep en baştan başlarsın.

Oysa ortak bir de yanı vardır gidişin. Bir gidiş, kalanı da gideni de değiştirir. Ne sen aynı sen olursun artık, ne de ben, senden önceki ben. Yasını tuttuğumuz acılar bile farklıdır. Kim bilir belki de sen yaşadıklarımızın yarım kalışına ağlarsın, bense yaşayamadıklarımızın hiç başlayamayışına. Belki de en çok bu nedenledir bu gidiş. Ayrı yas tutuşumuza değil yeni bir yolculuğa yöneliştir. Çünkü, yolculuk tek değişmezdir. Ne gözyaşları ile takatsizce veda edenin, ne de hüznü kalbinden büyük bir gidenin duygularını önemser yolculuk. Ancak bir gidiş yolculuğun zaten kendisidir.

Biliyor musun, ben gidiyorum. Önce senden sonra kendimden. Geriye ne varsa bırakarak, ikimizden.