Çöpe attıklarımız

Meselenin sadece çevre kirliliği, sağlık, emek ve hak gibi şeyler olduğunu düşünüyorsanız, bence bu düşüncenizde eksiklikler var. Biz çöpleri ürettik ve çöpe attık. Sonra birşeyler oldu ve çöpler alınmamaya başladı. Bu arada sadece ürettiğimiz çöpleri atmadık. Biz; uzlaşma kültürümüzü, ülkemizin hoşgörü ve tolerans değerlerini; aradığımız hakkı ararken uygulanan yöntemlerdeki kusursuzluğumuzu; kendimiz için istediklerimizi, yaşadığımız topraklardaki herkes için isteme inceliğimizi; geleceğimiz olan çocuklarımıza duyduğumuz sınırsız sorumluluğumuzun bilincini; vicdani sorumluluklarımızı; doğru ile yanlışı ayırırken uygulamamız gereken sağduyu dengemizi; karar verirken kalbimizde ışıldayan adalet çağrısını, bir arada olabilme, birlikte düşünebilme kabiliyetimizi; toplum olma bilincimizi; eleştiriden muhalefete kadar olan düşünce silsilesinde, yapıcı olabilme yeteneklerimizi; sorunu krize sokmadan önce gösterdiğimiz sabır ve barışçıl tavırlarımızı; hırslarımızın esiri olmamak için kendimizle yaptığımız mücadeleyi; birbirimizi sevmeyi ve desteklemeyi; birbirimiz hakkında dedikodu yapıp kötülük düşünmek yerine iyiliği seçmeyi; her zaman kendimizi haklı görmemeyi, karşımızdakine hak vererek düşünmeye başlamayı, tüm bunların yanında zaten topu topu bunlardan oluşan insanlığımızı da çöpe attık. Şimdi düşünün. Bir metafor olarak yazsam da, iyi ki bu çöpler toplanmamış. Çünkü hala, bu çöpe attıklarımızı geri alma şansımız var. Kirlense de, başka şeylere bulaşsa da hepsi hala attığımız çöplerde duruyorlar. Almak istersek elbette. Ya da tüm bu çöpe attıklarımızın önceden varolup olmadıklarını sorgulamak isterseniz o da bir başlangıç. Tıpkı, Lefkoşa’nın bu krizden önce ne kadar temiz olduğunun sorgulanması gerektiği gibi. “Ama en azından bu kadar kirli değildi” diyorsanız, bunu demekten vazgeçin. Çünkü, asgari düzeye tolerans göstermek çöpe atmamız gelenlerin başında geliyor. Oysa bunu sımsıkı saklıyoruz. Esas bu düşüncemizi çöpe atmalıyız!