Ne güzel şey öğrenmek

Bir gün ‘veda’yı da yazacağımı biliyorum, er ya da geç! Hiç bir şey bitimsiz değil çünkü. Binlerce köşe yazısı yazdım ve geçen zamanda kendi yazdıklarımdan öğrendiklerim var. İlki, hayatın doğduğun an bitmeye başlayan bir süreç olduğu. Bu nedenle biri size “yaşamak şakaya gelmez” derse, çekinmeden onun yüzüne baka baka gülün. Yahu esas hayat ciddiye almaya değmez. Dedim ya öğrendiklerim oldu yazdıkça. Sevmeyi öğrendim mesela. Çünkü, sevmeyi yazmakla dokunduğum kalplerin, ben yazarken hissettiklerimi onların okurken hissettiklerini gördüm. Tanımadığım insanları bile sevdim bu yolla. Affetmeyi yazarken örneğin, yalnızlığı uzaklaştırdığını anladım, affetmenin. Bir gün geçmişime bakarken bulduğumda kendimi, pişmanlıklarımdan üzülmemek gerektiğini öğrendim. Çünkü hatalarım da benim parçam. Yazdıkça hatırladıklarımın, kendilerini mutlu hissettiklerini öğrendim ve hatırlanmanın değerini anladıkça, hatırlamanın değerini daha iyi öğrendim. Yakınları, uzakları yazarken de öğrendim ki, kendimi değerli hissetmek için uzaklara bakmama gerek yok, en yakınlarımdan alabiliyormuşum meğer bu hissi. Yazarken kantarın topuzu kaçtı bazen. O zaman öğrendim ki, özür dilemek aslında beni küçültmüyor, büyütüyor. Mesela kimi eleştirilerde kızmak yerine eleştiren için aslında önemli olduğumu öğrendim. Ve bir insana birkaç satırda “sen benim için önemlisin” demenin verilebilecek en büyük hediye olduğunu öğrendim. Bir deniz kenarında yürüyüşü yazarken mesela, bunu hayal ettirdiğim bir okurun sadece bunu değil, bunu yazanı da düşündüğünü öğrendim. Daha neler neler öğretiyor binlerce yazı yazmak insana. Mesela mutluluğu yazarken, onun bir hedef, bir varış değil, bir an olduğunu, o anlar çoğaldıkça mutluluğun her an olabileceğini öğrendim. Tıpkı kaçırdığım fırsatları kaçırdığım anda, yenilerini kazandığımı öğrendiğim gibi, baksam da göremediğim yıldızların biri hayatımdan kayınca, aslında bakınca ne kolay görülebileceklerini öğrendim. Yazımın en başında demiştim ya, vedayı da yazacağımı biliyorum diye, bu satırları yazarken bile dalga geçmek geldi içimden yazının kendisi ile. Kim garanti edebilir ki veda edebileceğini insanın? Bir de ne öğrendim biliyor musunuz? Yazmakla; bunca sıraladığım ve bir makaleye sığdıramayacağım kadar çok şeyi öğrenmeme rağmen, gözlerin kelimelerden güçlü olduğunu, kelimelerin herşey olmadığını öğrendim. Bazen konuştuklarımın arasında susarak anlattıklarım, yazdıklarımın arasında yazmadan anlattıklarım olabileceğini öğrendim. Ne güzel şey öğrenmek.