Barış yaşlanır mı?

Bugün 20 Temmuz! Her ülkenin, toplumsal ajandalarına not düştükleri tarihleri vardır. Acıları, mutlulukları, kendilerine mutluluk gelenlerin başkalarına acı salan kutlamaları veya başkalarının kutladığı olgudan acı duyulan tarihleri vardır. Her ülkenin umutları vardır. Tarihlerinden aldıkları dersleri olduğu gibi. Bireysellikten ayrılmanın, toplumsal yaşamanın öğelerinden biri olan, hep birlikte düşünülen, hep birlikte hayal edilen, hep birlikte amaç edinilen umutları vardır. Aynı enlem ve boylamın arasında, bir arada, aynı toprak parçası üzerinde yaşayan insanların, kişisel beklentileri dışında, hep birlikte de bekledikleri vardır. Beklentiler bazen, zamana yenilirler. Ne beklendiğini bile önemsiz kılar zaman. “Beklemek” kendi başına bir yaşam sahibi olup çıkar. Sadece beklemek, tek başına beklenti olur. Kıbrıs Ada’sının, insanları da böyle. Hep bekliyoruz… Artık neyi beklediğimizi bile bilmeden. Olduydu olacaktı... Ha bugün ha yarın... Önümüzde hiç eksilmeyen yeni tarihler, yeni yapılanmalar, yeni planlar. İç ve dış hayaller. Her şey yeni. Ulaşamadığımız, elimizi uzatıp tutamadığımız yeniler... * Biri bize çıkıp anlatmalı! “Bizim toplumsal hedefimiz ne?” “Mesela on yıl sonra varmak istediğimiz nokta neresi?” “Siyaset, hukuk, eğitim, spor, edebiyat, kültür hedeflerimiz neler?” Biri bize anlatmalı! Ama, Nazım Hikmet’in Abidin Dino’ya sorduğu sorudaki gibi; “...işin kolayına kaçmadan...”. Biri bize anlatmalı, geçen onlarca Yirmi Temmuz sonrası, nerede olduğumuzu, kolaya kaçmadan! Asfalt uzunluğunu, kanalizasyon kilometresini, milli geliri, enflasyon rakamlarını, elektrik trafosunun gücünü anlatmadan... Elin parası ile bize hava atmadan... Kendi kişisel siyasal inançlarını katmadan, anlatacak olan! Toplumsal umudumuzu, yarına duyduğumuz güveni, ne istediğini bilen nesiller yetiştirmeyi, on yıl sonra doğacak çocuğa ne sunabileceğimizi, halkın ortak müşterekinin ne olduğunu anlayacağımız şekilde anlatmalı. İşin kolayına kaçmadan... Nazım’ın Abidin Dino’ya söylediği gibi; “...çok şükür bugünü de gördüm ölsem gam yemem...” cümlesini tüm toplum olarak, ortaklaşa diyebileceğimiz güne nasıl erişeceğimizi, buna erişmek için ne yapıldığını biri bize anlatmalı! * Zaman akıyor, zaman bitiyor. Toplumsal olan hep bir sonrakine endekslendiriliyor. Bir sonraki seçim, bir sonraki yardım, bir sonraki hükümet, bir sonraki plan... Ama bir sonraki hayatımız yok! Yeni bir plan, yeni bir umut kimin adını alır bilemem, ancak bildiğim bir şey var ki, Barış adını alan çocuklar yolun yarısını buldular. 74 yazı ve sonbaharı “Barış” isminin, tarihin bilinen süreci nedeniyle çocuklara konulduğu popüler isimlerdendi. O çocuklar şimdi yarı ömürlerini, tarihlerle, umutlarla, beklemekle tükettiler. O çocuklar, toplumsallığımızdaki biraradalığın, başladığımız noktanın bile gerisinde olmasının sancısıyla yaşlarını, en güzel çağlarını tükettiler. ‘Barış’lar yaş aldı, ‘Barış’lar yaşlandı!