Çocukluğunuzun sokaklarını yalnız bırakmayın

Ne zaman biteceğini bilemediğim bir telaş kaplar içimi, her geçişimde çocukluğumun sokaklarından. Üzerinde eskinin yükü ve duygular taşır gibi gelir bana her ev, her köşe, her taş. Paylaşırım acılarını, azaltmak için... Durup dinlesen kendi anlatır hatıralarını. Nice yaşanıp geçen, geçmişte kaldıkça ulaşılamayan öykülerle dolu sokaklar, gündelik telaşlarla gelip geçtiğimiz mekanlar oldu şimdilerde. Oysa bir duygu, bir öncelikli düşünceyle dolaşılsa ne yaşamlar anlatacaklar bizlere. Kimilerinin doğduğu sokaklardır onlar, kimilerinin evlendiği, bazılarımız köşe kapmacayı onun köşelerinde oynamışız ilk kez. Bir sokak tanık olmuş, sevda yüklü ilk buluşmamıza. İlk öpüşün utangaçlığı sinmiş kimine. Belki de şimdi unuttuğumuz, içinden duygusuzca geçtiğimiz bir sokak, gençliğimizdir, bir diğeri çocukluğumuz. Kalbimizle baksak izlerini göreceğiz, pedal çevirdiğimiz bir bisikletin. Bize geçmişi hatırlatmak istercesine, ayakta kalma mücadelesi vermekte her biri. Ve birçoğu sonuna gelmiş, mağlup olunan bir savaşın. Değerlerini insanlarıyla birlikte yitirir olmuşlar. Şehir dışına göçü bir onlar yapamamışlar. Bir çoğunu hatırlasak da tanıyamaz olmuşuz. Zaman iyi gelmiyor sokaklara. Üzerinde “pirili” oynadığımız küçük iç bahçeler, köhne yalnızlıklara bırakırken yerini, “aşık attığımız” tozlu kapı önleri, asfalt altında kalmış... Tanzimat, Abdi Çavuş, Müftü Recai Efendi ve daha niceleri, kendi var olma kaygılarını, yeni konuklarıyla ama hatıralarının yalnızlığında yaşıyorlar. Oysa biz yenilerini kuruyoruz şehir dışlarına. Bu yetmezmiş gibi bir de eskileri modernize ederek acılarına acılar katıyoruz. “Bavlidis’in Garajı”nda şimdi basketbol sahası var. “Londra Pastanesi” banka olmuş, “Taksim Sineması”nı ot bürümüş, “Plümer”in dükkanı artık başka bir şey. “Arasta” döşenen parkeleri kadar yalnızlık taşıyor yüreğinde. “Tatlıcı Rüstem” beton binalar arasına sıkışmış. Zaten kendisi de yok artık! Geri dönülmez bir yarışın, ne zaman biteceğini bilmediğimiz sıkıntısında, paylaşılacak acıları olduğunu gördüm, gezdiğim her sokağın. Ve size de anlatacakları olduğunu söylediler bana. Çocukluğunuzun sokaklarını yalnız bırakmayın!