Üzülmemek elde değil

Güney Kıbrıs’ın ekonomisi ile ilgili olup bitenlere üzülmemek mümkün değil. Zaten bu satırlarımı okurken tersine bir hissiyat taşıdığınızı fark ederseniz, bunu yenmek için yardım alın. Hakikaten birinin üzüntüsü üzerine mutluluk inşa etmek olmaz. Dün, uzun zamandan sonra sınırın öte yanına geçtim. Yaşanan ekonomik çalkantı her alanda belirgin. Gerçek bir empati yapmak lazım. Bu her an herkesin başına gelebilir. Sabah uyanıyorsunuz ve bankada paranız olsa bile alamıyor, kredi kartınızı kullanamıyorsunuz. Bir çoğumuzun nakitle alakası azaldığından, çağımızda elektronik harcama yapmaya olan bağımlılık da artmış durumda. Bu nedenle her birimizin başına bir kriz sonrası bu durum gelebilir. Ülkemizdeki gidişata bakıp da aldanmamak lazım. Eğri oturup doğru konuşalım. Ne orta ne de uzun vadeli planı olan, ne de peynir gemisi yürütmekten ileri giden yaklaşımlarımız var, ekonomi alanında. Türkiye’nin her yıl kapattığı bütçe açığımızı, bir tek yıl kapatmadığını düşünürseniz ve bunu gerçekten anlamaya çalışırsanız, Güney Kıbrıs’ın şu anki haline daha derin bir empati yaparsınız. * Bütçesinin bir kısmı antlaşmalarla kendisine kırk yıldır karşılıksız hibe yöntemi ile verilen, bunlara ek olarak alt yapılara yatırımlar dış kaynaklı ve maddi karşılık alınmadan yapılan bir yapıya sistem demek de doğru olmaz, bununla gurur duymak da! Bizim ülke olarak oturup Güney Kıbrıs’ın ekonomik çöküntü yaşamasından ders çıkarmamız kaçınılmazdır. Seyirci kalmak yerine, kendi ayakları üzerinde duran bir ekonomik sistemin kırk yıl sonra da olsa kurulması için bir girişime ihtiyacımız bulunmaktadır. Elbette halk da elini taşın altına koymalıdır, akışkan nüfus da, kamu da, sivil de. Elimizde olana ölene kadar sahip olalım gibi bir bencillik, bizden sonra gelecek nesillere bu bozuk yapıyı miras bırakmamıza neden olacak gibi görünüyor. Şahsen ‘üzerime düşeni yaparım’ diyen taraftanım. Üstelik bu da bir kahramanlık değil, görevdir, mecburiyettir. * Ben Güney Kıbrıs’ta yaşanan olaylara son derece duygusal yaklaşıyor ve derinden üzüntü duyuyorum. Bir an önce de bu sıkıntıyı aşmalarını diliyorum. Bir adım ötemizde bu denli ciddi bir sıkıntı yaşanırken, huzur içinde yaşamam, yaşamamız ve rahat rahat uyumam, uyumamız mümkün değil.