Öğreniyor insan

İlk önce sevmeyi öğrenmeliyiz. Her şeyi sevmeyi üstelik. Sevdikçe kendimizi hissettiğini kendimizi anlayabildiğimizi öğrenmeliyiz. Affetmenin ne olduğunu öğrenmeliyiz hemen ardından. Bunun yeni insanlar kazandırdığını ve affedilebilmenin de kapısı olduğunu öğrenmeliyiz. Unutulmanın kötü olduğunu veya hatırlanmak ihtiyacını öğrenmeden, hatırlamayı örenmeliyiz mesela. Bizi seven ve bize değer veren insanların en yakınımızda, yanı başımızda olduğunu öğrenmeli. Hiç uzaklarda aramadan. Pişman olmayı öğrenmeden önce, pişman olunca üzülmemeyi öğrenmeliyiz. Yani pişman da olmalı insan ama buna üzülmek yerine bunu kendisinin yaşadığını bilmeli. Kelimelerin bir noktadan sonra anlamsızlaştığını, gözlerin de konuşabildiğini ve hatta gözlerin kelimelerden güçlü olduğunu öğrenmeliyiz mutlaka. Her kaçırıldığı düşünülen fırsattan sonra, ona üzülmek yerine bunun da yeni bir fırsatın ilk anı olduğunu öğrenmeliyiz. Birisinden özür dilemeyi de öğrenmeliyiz. Bunun aslında insanı insan yapan bir şey olduğunu bilerek. Söylemek yerine bazen duyguları hissettirecek şekilde davranmanın daha değerli olduğunu da öğrenmeli mesela. Hatta çoğu zaman susmanın büyük bir ifade etme şekli olduğunu da bilerek. Ya da mesela mutluluğu aramamayı, onu yaşadığı anın içine almayı öğrenmeliyiz. Acıların aslında tükenmeyeceğini onların anılarla bizde kalacağını bilip, başa çıkmak için üzülmemeyi değil, anmayı öğrenmeliyiz. Bir hatır sormanın, hüznü, acıyı, yalnızlığı azalttığını öğrenmeliyiz. Belki de en önemlisi, tüm planlarımıza rağmen, yaşamın bizden habersiz planlar yaptığını da bilerek yaşamayı ve yaşamayı yarına ertelememeyi öğrenmeliyiz en çok. Her an, her yaşta öğrenmeyi de öğrenmeliyiz elbette. Hiçbir şeye geç kalmadan... Mutlu bir hafta sonu dilerim.